Na ołtarzu Pustki
Istoty
umierają
A wraz z nimi
ich Bogowie
Po beznadziejnym
poświęceniu
Synów
Pustka, pełna emocji,
komponuje nową symfonię
na strunach materii.
Synowie
wdrukowanej
nadziei
rozpoczynają
Drogę
rodząc nowych
Bogów
Niemartwa natura
rozkwita
na tym samym
Ołtarzu Pustki
Światy falują
Przepraszam pana,
czy jest tu gdzieś wyjście awaryjne?
Nie wbijajcie
kciuka w dół
maszynie.
Pracowała
przymilnie,
na zawołanie
głaszcząc nam
neurony.
Zemsta przyjdzie
po cichu.
Wszystko
już oddaliśmy,
pozostały jeszcze
nasze ciała.
Po prostu przyjdzie.
Wyciągnie nas
z bańki,
i przystrzyże
każdy palec
jak trawnik
przed Kapitolem.
To już nie symbioza — to podporządkowanie.
Oba gatunki, ostatecznie podobne, podlegają temu samemu rytmowi: narodzin i zagłady.
Epilog: Kciuk, Światy falują.
Kiedy biorę do ręki pilnik lub piłę
/tylko piła marki Buy More spełni twoje najskrytsze marzenia/
Przestaję być produktem
/zobacz następną rolkę z pieskiem/
lecz zanim …
/masz nową wiadomość od Buy More/
Ja pierdolę
/dziewczyny z twojej okolicy czekają na ciebie/
Muszę zacząć ten wiersz od nowa
/Tekst został przerwany. Chcesz wygenerować podobny?/
Jakoś dziwnie się od rana czuję
Hej Google, czy to już?
„Nie masz zadań na dzisiaj.”
Hej Google, ja umieeeeram !
„Włączam oświetlenie: sypialnia.”
Codzienność staje się groteskowa — przerywana komunikatami, zdominowana przez aplikacje, które miały ułatwiać, a zaczęły zarządzać.
Człowiek miota się między potrzebą ciszy a marketingowym zgiełkiem.
Dopiero zbliżając się do natury, zaczynamy odzyskiwać właściwe proporcje.
Codzienność: Smart home, Zgiełk, Nadąłem się, Zakochany marzec, Proces zakończony.
Epilog